#ProudtobeD για τη Μάρθα!
“Δικαιοσύνη, αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι για να είναι ευτυχισμένοι είναι δικαιοσύνη”. Κλάρα
Η Μάρθα Μητσικώστα, Απόφοιτος ’15, Πτυχιούχος του τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και Απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης “Δήλος” της Δήμητρας Χατούπη μας μιλάει για τη θεατρική μεταφορά του μυθιστορήματος “Το Σπίτι των Πνευμάτων”.
Το πρώτο μυθιστόρημα της Ιζαμπέλ Αλιέντε παίρνει σάρκα και οστά στη δραματική σχολή Θεάτρου “Δήλος”.
“Φέτος στo πλαίσιo των πτυχιακών εξετάσεων στη Δραματική Σχολή Θεάτρου Δήλος ασχοληθήκαμε με τη θεατρική μεταφορά του πρώτου μυθιστορήματος της Ιζαμπέλ Αλιέντε με τίτλο ” Το σπίτι των πνευμάτων”. Πρόκειται για ένα έργο το οποίο διαδραματίζεται στη Χιλή από την πρώτη δεκαετία περίπου του 20ου αιώνα μέχρι τα μισά του 1970. Παρακολουθούμε τη ζωή του Εστέμπαν, ενός πατριάρχη, φιλόδοξου άντρα ο οποίος προσπαθεί από μικρός να καταλάβει την εξουσία ακολουθώντας διάφορους δρόμους ενώ ορόσημο στη ζωή του είναι ο γάμος του και ο έρωτας του για την Κλάρα, μια γυναίκα που έχει την ικανότητα να επικοινωνεί με τον κόσμο των πνευμάτων. Μέσα από τις περιπέτειες τις δικές τους, τον παιδιών τους και στο τέλος της εγγονής τους παρακολουθούμε ολόκληρη την πορεία της Χιλής η οποία δοκιμάζεται από πολιτικά πάθη με αποκορύφωμα το πραξικόπημα από τον Πινοσέτ το 1973 το οποίο έγινε με στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Αλιέντε, ο οποίος ήταν ο πρώτος μαρξιστής που έγινε πρόεδρος χώρας μέσω ανοιχτών εκλογών.
Εμείς δουλέψαμε αρχικά ως προς τη δραματουργία του έργου προσεγγίζοντας ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα της περιόδου αλλά και της χώρας στην οποία συμβαίνει η ιστορία μας. Ένα πολύ ενδιαφέρον συμβάν είναι ότι σε αυτή την αναζήτηση βρεθήκαμε κάποια άτομα σε μια ομιλία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο η οποία είχε ως θέμα την κυβέρνηση Αλιέντε και την ανατροπή της και παρακολουθήσαμε ομιλίες και μαρτυρίες ανθρώπων οι οποίοι είχαν ζήσει στη Χούντα επί Πινοσέτ, κάτι που μας έκανε να καταλάβουμε ότι ιστορικά και βιωματικά η Χιλή είχε αρκετές ομοιότητες με τη δική μας χώρα.
Στη συνέχεια προχωρήσαμε στο να χωρίσουμε το έργο σε ενότητες, ρόλους και σεκανς με στόχο να βρούμε έναν αρχικό κορμό. Μέσα από αυτοσχεδιασμούς με την καθοδήγηση των καθηγητών μας προχωρήσαμε στην συγγραφή σκηνών και στο τελικό στάδιο στήθηκε η παράσταση υπό την σκηνοθετική κατεύθυνση της κ. Χατούπη ( κ άλλοι συντελεστές).
Ο δικός μου ρόλος ήταν αυτός της αδερφής του πρωταγωνιστή. Πρόκειται για μια γυναίκα η οποία έχει αφιερώσει όλη της τη ζωή στο να φροντίζει την άρρωστη μητέρα τους, στις δουλειές του σπιτιού, στην πίστη της στο Θεό και στην βοήθεια των απόρων. Στην αρχή του έργου ο αδερφός της εγκαταλείπει εκείνη και τη μητέρα τους για να πάει να αναστηλώσει ένα αγροτικό μέρος το οποίο ήταν ιδιοκτησία του πατέρα του και εγκαταλελειμμένο χρόνια προκειμένου να αποκτήσει ο ίδιος περιουσία. Αργότερα, όταν εκείνος παντρεύεται την Κλάρα εκείνη πάει να μείνει μαζί τους και ανακαλύπτει πρώτη φορά μέσα απο τη σχέση της με την Κλάρα πώς είναι να βιώνεις την αγάπη και τη στοργή ως αποδέκτης, κάτι το οποίο την οδηγεί πολύ σύντομα στο να αναπτύξει “ερωτικά” συναισθήματα για εκείνη.
Ήταν μια ουσιαστική εμπειρία η οποία μας θύμισε ότι ο αγώνας για την επιβίωση, την αγάπη, τον έρωτα και τη δικαιοσύνη είναι αυτό που μας κάνει να προχωράμε και -ίσως- να συγχωρούμε. Μια φράση που μου έχει μείνει από το έργο και θεωρώ ότι θα μπορούσε να την έχει πει κάθε ρόλος από μια φορά σε κάποια στιγμή της περιπέτειας και της διαδρομής του (ίσως ο καθένας με διαφορετικό τρόπο!)είναι της Κλάρας, η οποία λέει:
“Δικαιοσύνη, αυτό που χρειάζονται οι άνθρωποι για να είναι ευτυχισμένοι είναι δικαιοσύνη”.